West Highland White Terrier jest to pies energiczny, odważny, uparty i pewny siebie. Jest ruchliwy, wierny i towarzyski, lubi zabawy, przywiązuje się do bliskich, akceptuje dzieci. Może być agresywny w stosunku do innych psów. Jest to rasa, która jest spotykana w takich konkurencjach jak agility, obedience i dogdancing.

Agility

Jest to sport psów polegający na tym, że pies prowadzony przez swojego przewodnika głosowymi i ruchowymi komendami musi pokonać bezbłędnie i jak najszybciej specjalny tor przeszkód.

Pies musi zaliczyć przeszkody w odpowiedniej kolejności, ale nie zna ich układu przed startem (przewodnicy przed startem mają czas na zapoznanie się z układem toru i ich zadaniem jest sprawne poprowadzenie psa przez tor). Należy zaliczać tzw. strefy kontaktu, np. pies wbiegając na równię pochyłą nie może od razu skoczyć na jej szczyt, ale musi zaliczyć tę strefę (choćby jedną łapą).

Psy oceniane są przez sędziów w kategoriach dostosowanych do wielkości psa. Dla mniejszych psów poprzeczki niżej, dla większych wyżej (kategorie small, medium i large).

Pierwotnie sport ten zyskał popularność jako przerywnik w czasie zawodów jeździeckich. Współcześnie zdobywa w Polsce coraz większą popularność. Według regulaminu agility, zatwierdzonego przez FCI, nie mogą brać udziału w zawodach psy: chore, z dysplazją, urazami oraz suki ciężarne.

Obedience

Istotą Obedience jest nauka przez zabawę i doskonały kontakt przewodnika z psem. Szkolenie powinno odbywać się na zasadzie wzmacniania pozytywnego, czyli nagradzania - smakołykami lub piłką, bez użycia kar czy metod siłowych. Sędzia ocenia szybkość i dokładność wykonania komend, ale również to czy pies wykonuje je chętnie i radośnie. Pies powinien przez cały czas mieć uwagę skupioną na przewodniku.
W egzaminach mogą brać wszystkie psy zarówno rasowe, jak i nierasowe, ale właściciele/ przewodnicy muszą być członkami Związku Kynologicznego w Polsce.
Na zawodach obowiązuje podział na 4 klasy zależne od stopnia trudności i wymagań. Przykładowe ćwiczenia to: zmiana pozycji siad-waruj, przywołanie, skok przez przeszkodę, aport, stój podczas marszu.
Każde ćwiczenie jest oceniane przez sędziego w skali 0-5; 5,5; 6; 6,5; 7; 7,5;...10pkt. Liczy się również wrażenie ogólne. Regulamin nie przewiduje możliwości powtarzania ćwiczeń. Istnieje natomiast zapis o dyskwalifikacji psa za wszelkie przejawy agresji oraz przewodnika - za karcenie zwierzęcia.
Obedience to sport dla każdego. Można go uprawiać z każdym psem i w każdym miejscu. Nie wymaga dużych nakładów finansowych, a może sprawić wiele przyjemności.

Dog dancing

To choreograficzne widowisko muzyczne, podczas którego właściciel i pies poruszają się w rytmie muzyki. Sport ten powstał kilkanaście lat temu, natomiast został zatwierdzony przez Związek Kynologiczny jako sport w roku 2002. Jest to dyscyplina dla wszystkich psów, rasowych i nierasowych, a także dla osób w różnym wieku. Najważniejsze jest dobranie odpowiedniej muzyki do zachowania i naturalnego chodu psa (Bush, 2005).

W dyscyplinie tej wyróżnić można dwa style, różniące się regułami:

- Heelwork to music – polega na poruszaniu się psa po lewej lub prawej stronie przewodnika przez 60% czasu całego układu. Pies swoim ramieniem musi znajdować się jak najbliżej kolana przewodnika, który porusza się w różnym tempie, zgodnie z rytmem muzyki. 40% czasu może być poświęcone na dowolne elementy, które łączą się z chodzeniem przy nodze.
- Freestyle – zawiera dowolnego rodzaju elementy (slalom między nogami przewodnika, chody boczne, skoki, piruety, cofanie się). Poruszanie się przy nodze powinno stanowić tylko niewielką całość układu. Pies może znajdować się w dowolnej odległości od przewodnika.
Dyscyplina ta wymaga od pary przewodnik-pies niezwykłej precyzji, dobrej kondycji oraz koncentracji.